حقوق مهاجران در غرب؛ از شعار تا واقعیت!؟

نژادپرستان و نئونازی های آلمانی با الگو قرار دادن سیاست های هیتلر، به ضرب و شتم پناهجویان و تخریب محل های نگهداری آنان می پردازند و پلیس آلمان تمایلی برای رسیدگی به شکایات مهاجران ندارد.
بر اساس کنوانسیون مهاجران در سال 1951 که آلمان هم جزئی از آن است باید حقوق مهاجران در این کشور شود ولی با این وجود مطبوعات آلمانی اعلام کردند که از 222 پرونده حمله به مهاجران در آلمان تنها 4 پروژه مورد بررسی قرار گرفته‌اند و از 222 حمله سال 2015، 93 مورد حریق عمدی گزارش شده است که در هتل ها و خانه هایی رخ داده که عموماً مهاجران در آن سکونت داشته اند و اقدامات این افراد در حمله به محل های سکونت مهاجران با قصد کشتار و آسیب جدی انجام شده است، به گونه ای که افزایش حمله به مهاجران در سال 2015 به طور جدی جامعه آلمانی را تهدید می کند و آنطور که گفته شده "کوکتل مولوتوف، ایجاد حریق عمدی و حمله با سنگ به محل های اسکان مهاجران در این کشور قربانیان بسیاری گرفته است" و به این ترتیب کشوری مانند آلمان که سیاست درهای باز را برای مهاجران در پیش گرفته بود، این روزها به دنبال اعمال محدودیت های فراوان و اخراج مهاجران هستند.
سیاست‌های استعماری و توسعه طلبانه کشورهای غربی در منطقه خاورمیانه، علاوه بر اینکه پیامدهای ناگواری از جمله گسترش تروریسم و نابودی زیرساخت های این کشورها را در پی داشته، قاره سبز را نیز با مشکلات عدیده ای مواجه کرده است و به این ترتیب حمله به عراق و افغانستان، سوریه، یمن و تشدید بحران ها منجر به شکل‌گیری و تقویت گروه‌های تروریستی شد و متعاقب جنایات فجیع این گروه های تروریستی، سیل عظیمی از مهاجران را به سمت کشورهای اروپایی سرازیر کرد و پیرو همین سیاست‌های خودخواهانه در سال 2015 میلادی، عزیمت سیل مهاجران به کشورهای دیگر مخصوصاً قاره سبز، حالتی بی‌سابقه و فراتر از معمول پیدا کرد و مهاجرت بیش از حد مردم از کشورهای در حال توسعه به سمت اروپا در سال 2015، وضعیتی را ایجاد کرد که اروپا آن را «بحران مهاجرت» نامیده و به اذعان مقامات مختلف اروپایی، روند مهاجرت در سال 2015، از زمان جنگ جهانی دوم در سال‌1945 بی‌سابقه بود.
خشونت، رفتارهای تحقیرآمیز و ضرب و شتم آوارگان و پناهجویان از جمله اقداماتی است که نیروهای امنیتی، پلیس و نژادپرستان در اروپا به وسیله آن به استقبال آوارگان می روند. از اوائل سال 2015 میلادی، کمتر روزی است که اخباری در خصوص برخورد خشن و ضرب و شتم آوارگان در کشورهای اروپایی صادر نشود و بازداشت و زندانی کردن افراد آواره به جرم آوارگی و پناهنده بودن بر اساس قوانین بین المللی ممنوع است.
با این وجود و با بالا رفتن آمار ورود پناهجویان و پناهندگان به کشورهای اروپایی، شاهد آن بودیم که کشورهای اروپایی هم به دلیل ضعف در اتخاذ تدابیر مناسب جهت میزبانی از آوارگان و همچنین حرکتی بازدارنده، اقدام به بازداشت و زندانی کردن آنان کردند.
به گونه ای که بان کی مون دبیر کل سازمان ملل متحد سال گذشته با ابراز نگرانی از افزایش بی رویه آمار مهاجران جهان و برخوردهای غیر انسانی دولت ها بارها به آنها هشدار داد و گفت: «تعداد بسیار زیادی از مهاجران در شرایط مخاطره آمیز و ناعادلانه ای زندگی می کنند و خطرات جانی بسیاری را در دریاها و اقیانوس ها به امید دستیابی به پناهگاهی متحمل می شوند.
اما باید بدانیم که مهاجران و فرزندانشان در معرض استثمار و سوء استفاده قرار دارند و بسیاری از آنها به جای اینکه در کشورهای مقصد با همدلی و دستیابی به حقوقشان مواجه شوند، از آزادی خود محروم و با تبعیض مداوم و نابرابری شدید مواجه می‌شوند، مسئله‌ای که نوعی تهدید برای جامعه مهاجرپذیر محسوب و درنهایت منجر به افزایش حملات خشونت‌آمیز و مرگبار می‌شود.»
مطابق قوانین و مقررات بین‌المللی، مهاجران نیز همانند همگی انسان ها باید از تمامی حقوق اساسی و انسانی برخوردار باشند و یکی از مهم‌ترین گام‌هایی که جامعه بین‌المللی برای حمایت از حقوق مهاجران برداشته است، تدوین کنوانسیون بین‌المللی حمایت از حقوق همه کارگران مهاجر و خانواده‌های آنان است که در سال 1990 به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد رسید.
این کنوانسیون بر حقوقی چون آزادی برای ترک کشور پذیرنده و ورود به کشور مقصد، حق حیات، حق جلوگیری از رفتار تحقیرآمیز، شکنجه، تخفیف شخصیت انسانی، آزادی مذهب، حق مالکیت، حق عدم بازداشت خودسرانه و ... تاکید می‌کند و رسالت آن در حقیقت اجرای حقوق اساسی بشر است که در اسنادی چون اعلامیه جهانی حقوق بشر، میثاق حقوق مدنی و سیاسی و میثاق حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ذکر شده‌اند.
در این میان آلمان یکی از کشورهایی است که با اتخاذ سیاست درهای باز از ورود مهاجران و آوارگان استقبال کرد و هم اکنون 1.1 میلیون مهاجر را میزبانی می‌کند که عمدتا از عراق، سوریه و افغانستان هستند. مهاجرت تعداد زیادی از پناهجویان سوری و عراقی به اروپا و سیاست های دولت آلمان در پذیرش بیشترین تعداد مهاجر، موجب برانگیختن انتقاداتی شد به گونه‌ای که در حال حاضر تنها مساله ای که از سوی سیاست‌مداران مطرح می شود اخراج مهاجران و پس فرستادن آنها به کشورهایشان است. این مساله در مرحله نخست مهاجران افغالی را شامل می شود که اکنون در آلمان منتظر تعیین تکلیف خود هستند به گونه ای که آنگلا مرکل صدراعظم آلمان در این زمینه می‌گوید افغان هایی که برای وضعیت اقتصادی بهتر به آلمان آمده اند به کشورشان برگردانده  می شوند و وزیر دادگستری آلمان نیز در روز 13 ژانویه سال جاری در گفتگو با شبکه تلویزیونی ای.آر.دی آلمان اعلام کرد: «در پی تغییر قانون قطعا اخراج‌ها افزایش خواهند یافت چرا که ما در حال کاهش الزامات مورد نیاز برای اخراج اتباع خارجی هستیم.»
و به این ترتیب می بینیم که بار دیگر رویای مهاجران و آوارگانی که به دلیل ترس و نا امنی و وحشت در کشورشان، خطرات بی شمار سفر به قاره سبز را به امید آرامش و زندگی جدید را به جان خریدند، تبدیل به کابوس اخراج و طرد شده است و آواره ای که با شرایط سخت، زندگی در کمپ های آوارگی روزها را سپری کرده و تنها طعم خشونت، ناسزا، تحقیر و سردی کشور میزبان را چشیده است باید دوباره به نقطه اول باز گردد.
در پایان این سوالات مطرح می شود که کشورهای غربی که خود عامل آواره شدن میلیون ها انسان بی گناه هستند، چرا حاضر به پذیرش و اعطای پناهندگی به این آوارگان نیستند و حتی با سخت گیری و بی توجهی به آنان، سبب وخامت اوضاع برای آنان شده اند و هر روز محدودیت های بیشتری در برابر پناه جویان قرار می دهند؟
چرا کشورهایی که مدام انگشت اتهام خود را به سمت کشورهای درحال توسعه دراز می کنند و به بهانه نقض دموکراسی و حقوق انسانی، لشکر کشی های گسترده ای را به راه انداخته اند در لوای شعارهای زیبای دولتمردان این کشورها، هم حقوق انسانی و شهروندی بسیاری از شهروندان دولت های غربی مورد بی توجهی قرارمی گیرد و هم پناهجویان  را با تبعیض های فراوان و نژاد پرستانه مواجه می کنند؟

----------------------------------
بررسی و تحلیل/ امین نجار