تداوم بن بست سیاسی در ایرلند شمالی

به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما، اختلافات در چگونگی تشکیل دولت در ایرلند شمالی و تقسیم قدرت در این منطقه، کماکان ادامه دارد و چشم انداز تشکیل دولت محلی، روشن نیست. 

امروز خانم آرلن فاستر، رهبر حزب دموکراتیک اتحادگرا در ایرلند شمالی در مصاحبه با رسانه ها از ادامه اختلافات با حزب شین فن در این منطقه خبر داد اما افزود که امکان توافق برای دستیابی به دولت ائتلافی، هنوز ممکن است. 

پس از ساعاتی، میشل اونیل، رهبر حزب شین فن در ایرلند شمالی در نشست خبری از ادامه اختلافات با حزب دموکراتیک اتحادگرا خبر داد و افزود: تلاش خانم ترزا می، رهبر حزب محافظه کار و نخست وزیر انگلیس برای همکاری با حزب اتحادگرای دموکراتیک به منظور تشکیل دولت اقلیت در مجلس، بر مشکلات موجود افزوده است. 

بریتانیا از چهار بخش تشکیل شده‌است. سه بخش آن را کشورهای باستانی انگلستان، اسکاتلند و ولز تشکیل می دهند که روی‌ هم بریتانیای کبیر را تشکیل می‌دهند و  بخش چهارم ایرلند شمالی است که در جزیره ایرلند قرار دارد اما در رسانه ها، بریتانیا را انگلستان و گهگاه انگلیس می نامیم.

ایرلند شمالی از حدود شش ماه پیش تاکنون فاقد دولت محلی است و به همین علت این منطقه از لندن اداره می شود. اختلاف مارتین مک گینس، معاون وزیر اول ایرلند شمالی و استعفا ی وی سبب سقوط دولت ائتلافی این منطقه شد. رسانه های ایرلند شمالی علت استعفای او را اختلاف نظرش با آرلن فاستر، وزیر اول درباره نحوه مدیریت یکی از برنامه انرژی دولت اعلام کرده بودند. 

آقای مک گینس گفته بود که به نحوه مدیریت این برنامه انرژی که حدود نیم میلیارد پوند خرج روی دست دولت گذاشته است معترض است. جنجال بر سر چگونگی مدیریت طرح تشویق شهروندان به استفاده از انرژی های تجدیدپذیر، دولت محلی ایرلند شمالی را منحل کرد. 

مخالفان وزیر اول ایرلند شمالی خواهان استعفای او شده بودند زیرا به نظر آنان، او معمار طرحی بود که بعدا مشخص شد به دلیل نقاط ضعف آن بسیاری از آن سوء استفاده کردند.

ریشه اختلافات محلی در ایرلند شمالی، ابعاد سیاسی و مذهبی دارد. جنبه سیاسی آن که از قرن نوزدهم از حمایت مادی و معنوی جامعه پرنفوذ ایرلندی تباران در آمریکا نیز برخوردار است، پایان دادن به چند قرن استعمار انگلیس بر تمامی جزیره ایرلند بود.

ریشه مذهبی اختلافات، کاتولیک بودن اکثریت ساکنان بومی جزیره ایرلند است و به همین علت، جنگ استقلال ایرلند علیه استعمار انگلیس، مبارزه با استعمار کلیسای پروتستان انگلستان بر مردم کاتولیک ایرلند نیز نام گرفته بود. 

در اوایل قرن بیستم، زمانی که تشکیل جمهوری ایرلند قطعی شد، دولت انگلیس به منظور حمایت از اقلیت پروتستان در ایرلند، بخش شمال خاوری جزیره ایرلند، موسوم به آلستر را که محل اصلی سکونت پروتستان ها بود، تحت نام استان ایرلند شمالی ، ضمیمه سرزمین های خود کرد. 

تاسیس جمهوری ایرلند در 1922 میلادی به آرمان یکپارچگی تمامی جزیره ایرلند پایان نداد و شین فین، یکی از حزب های اصلی در جریان مبارزه برای استقلال و شاخه مسلح آن، ارتش جمهوریخواه ایرلند، با استناد به قانون اساسی کشور تازه تاسیس جمهوری ایرلند، که یکپارچگی جزیره را هدف نهایی می خواند، به مبارزه سیاسی و مسلحانه خود ادامه داد.

پس از سال ها گفتگوی سیاسی سرانجام در روز جمعه 10 آوریل 1998 موافقتنامه موسوم به "جمعه نیک" در بلفاست، مرکز ایرلند شمالی امضاء شد که تا حدودی آرامش را به این استان باز گرداند و زمینه تشکیل دولتی ائتلافی بین دشمنان سیاسی- مذهبی دیرینه در این بخش از جزیره ایرلند را هموار ساخت اما مشکلات تقسیم قدرت در این منطقه، کماکان پابرجاست.