باران ترکش در میدان رویای کودکان؛ روایت حادثه نهم اسفند در لامرد

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما مرکز فارس، عصر نهم اسفندماه بود؛ خبر موشک‌ها، حمله و درد جانسوز شهادت دردانه‌های مدرسه میناب همه‌جا پیچیده بود. اما دختران و پسران لامردی، فارغ از هیاهوی جنگ و آتش‌باران، راهی سالن ورزشی شدند.

دختران با رویای قهرمانی توپ می‌زدند و می‌دویدند؛ پسران با خیال مسی و رونالدو، پا به توپ در زمین می‌درخشیدند.

اما ناگهان صدایی مهیب، مردم لامرد را میخکوب کرد. اصابت چهار موشک به مناطق مسکونی شهر، خبر از فاجعه‌ای تلخ می‌داد؛ ورزشگاه لامرد در میان دود و آتش فرو رفت.

در آن لحظه انگار زمان ایستاده بود، دیوار‌ها و خیابان‌ها سوراخ شده بودند و هیچ‌کس از عمق فاجعه‌ای که رخ داده بود خبر نداشت.

مادران و پدران با پا‌های لرزان به سمت ورزشگاه می‌دویدند؛ اما گویی زمان از حرکت بازایستاده بود و قدم‌ها هرگز به مقصد نمی‌رسید.

صحنه، خون‌بار بود و قصه، تلخ؛ بدن‌های نحیف دختران و پسران ورزشکار، چون گل‌های پرپر شده بر زمین ورزشگاه افتاده بود؛ همان جایی که تا لحظه‌ای پیش، میدان رؤیاهایشان بود.

مردم دست در دست هم گذاشتند. هرکس به طریقی کمک می‌کرد.

مردم غیور جنوب سال‌ها نشان داده بودند که پای کارند؛ این بار هم هرکس گوشه‌ای از کار را گرفت تا شاید اندکی از درد شهر فرو رفته در ماتم را کم کند.

دخترک پستانک صورتی نماد معصومیت و مظلومیت

در میان خون و آتش و دود، چهره معصوم آوینا، دخترک دو ساله با پستونک صورتی، به نماد مظلومیت بدل شد.

او در حیاط خانه بازی می‌کرد که ناگهان پیکر کوچکش آماج ترکش‌ها شد و چشمانش هر لحظه کم‌فروغ‌تر می‌شد؛ اما بدن نحیف آوینا تاب درد نیاورد و به جمع کودکان شهید پیوست.

مادر گریان بود و پدر استوار ایستاده؛ وفادار به قرار خود با خدا و خاک کشورش.‌

می‌گفت نمی‌خواهم دشمن خیال خام کند که داغ فرزند ما را از ادامه راهمان متوقف می‌کند.

برادرش، امیرعلی برزگر، نیز در همان روز مجروح شد و اکنون با ترکشی که در بدنش به یادگار مانده زندگی می‌کند؛ او این روز‌ها دلتنگ خواهر کوچکش اشک می‌ریزد.

رویای قهرمانی زیر آوار موشک‌ها ماند

الهام زائری، والیبالیست نوجوانی که با آرزوی قهرمانی تمرین می‌کرد، در آغوش پدری که برای بردنش به باشگاه آمده بود جان داد.

پدر می‌گوید ساچمه‌ها به پشت کمر الهام اصابت کرده بود و پیش از رسیدن به بیمارستان، در خودرو صدای آخرین نفس‌های دخترش را شنیده است.

همراه با او، هلما سادات احمدی‌زاده، ایلیا خاتمی و عبدالمصور رحمانی نیز به جمع شهدا پیوستند.

اما در کنار شهدا، نوجوانان دیگری نیز با زخم‌های سنگین زندگی می‌کنند.

فوتبالیست‌های لامردی، نیمکت نشین حادثه

امیرسالار خسروی و امیرمحمد فروزان، دو فوتبالیست نوجوان لامردی، پس از آن حادثه خانه‌نشین شدند.

میرسالار خسروی، پسر دوازده ساله‌ای که رویای درخشش در زمین فوتبال داشت، تاکنون دوازده عمل جراحی سنگین را پشت سر گذاشته است.

او حالا می‌گوید: خیلی دلم برای فوتبال بازی کردن تنگ شده است.

پدرش می‌گوید میرسالار بار‌ها به اتاق عمل رفته، پیوند عروق و پیوند پوست انجام داده و هنوز زخم‌هایش کاملاً التیام نیافته است.

پزشکان تشخیص داده‌اند به دلیل ترومای شدید روانی، ادامه درمان در بیمارستان ممکن نیست و اکنون فیزیوتراپ، پرستار و روانشناس در منزل از او مراقبت می‌کنند.

این پدر چهار ماه است کار و زندگی‌اش را رها کرده تا در شیراز بماند و امکان درمان فرزندش را فراهم کند.

میرسالار که روزی در تست‌های استعدادیابی تیم‌های بین‌المللی شرکت می‌کرد، حالا تازه توانسته با واکر چند قدم بر روی پای چپش بردارد.

دوستش، امیرمحمد فروزان، نیز از همان روز با آسیب شدید عصب پا روبه‌رو شده و شاید سال‌ها طول بکشد تا دوباره بتواند پا به توپ شود.

او که عاشق فوتبال است، حالا بازی‌های جام جهانی را از تلویزیون دنبال می‌کند تا کمی از دلتنگی‌اش برای زمین چمن کم شود.

کودکان بی قرار مادر

در آن حادثه تلخ، امیرحسین، فاطمه‌زهرا و نازنین‌زهرا که خود بر اثر اصابت ترکش مجروح شده بودند، مادرشان را نیز از دست دادند.آنها می‌گویند غم شهادت مادرشان از درد زخم‌هایشان سخت‌تر است.

در این حادثه «امیرحسین» پسر کوچک این خانواده به دلیل آسیب شدید عروقی به بیمارستان نمازی شیراز منتقل شد و ساعت‌ها تحت عمل جراحی قرار گرفت. فاطمه‌زهرا از ناحیه ران پا مجروح شده بود و نازنین‌زهرا نیز به دلیل شدت جراحات به شیراز اعزام شد. روزها و هفته‌های بعد، خانواده میان بیمارستان‌ها و اتاق‌های عمل در رفت‌وآمد بودند؛ در حالی که باید همزمان با نگرانی برای سلامتی کودکان، داغ از دست دادن مادر آنها را نیز تحمل می‌کردند.
به گفته احمدرضا اسدی‌نژاد دایی بچه ها، خانواده تلاش کردند خبر شهادت مادر را برای مدتی از کودکان پنهان نگه دارند. اما واقعیت سرانجام خود را آشکار کرد. «احمدرضا اسدی‌نژاد» معتقد است آنچه در لامرد رخ داد، تنها یک حمله نظامی نبود، بلکه جنایتی بود که مستقیماً زندگی غیرنظامیان را هدف قرار داد.

آنها می‌گویند غم شهادت مادرشان از درد زخم‌هایشان سخت‌تر است.


بیمارستان لامرد صحنه حماسه کادر درمان 

دکتر سید محمدجواد سجادی، رئیس بیمارستان حاج محمود حاج‌حیدر لامرد، می‌گوید: کمتر از پنج دقیقه پس از انفجارها، بیش از هفتاد مجروح همزمان به اورژانس منتقل شدند. برخی حال وخیمی داشتند و باید فوری جراحی می‌شدند. هنوز نیم ساعت از شنیدن صدای چهار انفجار نگذشته بود که تعداد مجروحان به ۱۲۸ نفر رسید.

ترکش‌هایی که در زانو، ساق، پهلو و بدن مردم فرو رفته بود، باعث قطع شریان‌های حیاتی، فلج نخاعی و نابینایی بسیاری از مجروحان شد.

آن روز اورژانس دیگر بوی الکل نمی‌داد؛ بوی خون همه جا را گرفته بود. مردم برای اینکه رفت‌وآمد پزشکان و پرستاران آسان‌تر شود، خودشان زمین اورژانس را تی می‌کشیدند.

عمل پشت عمل انجام می‌شد و فرصتی برای درنگ نبود.

پزشکان و پرستاران از جان گذشته بودند تا جان ببخشند؛ حتی پرستاران بازنشسته نیز به بیمارستان آمدند تا کمک‌حال تیم درمان باشند.

لامرد، محل آزمایش جدیدترین سلاح کشتار جمعی آمریکا

سنتکام به‌صورت رسمی چهار روز پس از حمله به لامرد، یعنی در ۱۳ اسفندماه، در صفحه خود اعلام کرد که برای نخستین‌بار از موشک «PrSM» یا «پریزِم» استفاده کرده است و این یک جنایت آگاهانه و برنامه‌ریزی‌شده علیه مردم عادی بود، اما این جنایت نه‌تنها مردم را نترساند، بلکه انسجام و اراده آنان را برای ایستادگی بیشتر کرد.

روزنامه آمریکایی نیویورک‌تایمز هم در گزارشی که اواخر فروردین‌ماه در این‌باره منتشر کرد،  نوشت: چنین اقدامی از سوی آمریکایی‌ها معمول است؛ چنانکه در جنگ‌های گذشته، پنتاگون گاهی از سلاح‌های در حال توسعه در میدان نبرد برای ارزیابی عملیاتی استفاده کرده است.
طبق گزارش‌های موجود، پریزِم پیش از آنکه علیه مجموعه ورزشی لامرد مورد استفاده قرار گیرد، در مراحل آزمایش، ارزیابی و توسعه قرار داشته و حمله به لامرد اولین مورد استفاده عملیاتی آن محسوب می‌شده است.
بر اساس اطلاعات منتشرشده درباره این سلاح، برد عملیاتی آن بیش از ۶۰۰ کیلومتر است؛ قابلیتی که امکان هدف قرار دادن اهداف دوردست را با دقت بالا فراهم می‌کند. همین ویژگی باعث شده پریزِم یکی از مهم‌ترین طرح‌های موشکی سال‌های اخیر آمریکا محسوب شود.
اما آنچه بیش از مشخصات برد و دقت، درباره حادثه لامرد اهمیت پیدا می‌کند، نحوه عملکرد کلاهک این موشک است.  

بر خلاف بسیاری از موشک‌های متعارف که با برخورد مستقیم به هدف منفجر می‌شوند، پریزِم به‌گونه‌ای طراحی شده که در ارتفاعی اندک بالاتر از هدف منفجر شود و حجم زیادی از ترکش‌های فلزی، از جمله گلوله‌های تنگستنی را در سطح گسترده‌ای پراکنده کند.  

عدد‌هایی که از هر روایت گویاترند؛ ۲۴ گلوله سهم هر لامردی

کارشناسان نظامی می‌گویند: هر یک از موشک‌های پریزم حامل حدود ۱۸۰ هزار ساچمه تنگستن بوده‌اند. این ویژگی، آن را به سلاحی بسیار مؤثر علیه انسان‌ها و اهداف فاقد زره تبدیل می‌کند، اما در عین حال، در صورت استفاده در محیط‌های مسکونی، می‌تواند به‌سرعت به تلفات گسترده منجر شود؛ دقیقاً مشابه اقدامی که ارتش آمریکا در لامرد انجام داد.

چهار موشک؛ یعنی حدود ۷۲۰ هزار گلوله فلزی که در چند ثانیه بر محدوده‌ای کوچک از یک شهر فرود آمد.

لامرد شهری کوچک در جنوب فارس با حدود ۳۰ هزار نفر جمعیت است. با حساب و کتابی سر انگشتی و بررسی گلوله باران موشک‌های تنگستنی مشخص می‌شود، سهم هر شهروند از این باران مرگ، ۲۴ گلوله بوده است. گلوله‌هایی که تن نحیف کودکان و نوجوانان را، چون گل پرپر کرد.


زخم ترکش‌ها بر دیوار‌های لامرد

در تصاویر منتشرشده از آثار این حمله، دیوار‌ها و سطوح ساختمان‌ها مملو از سوراخ‌های ریز و متراکم دیده می‌شود؛ الگویی که به گفته کارشناسان تسلیحات، ناشی از برخورد ترکش‌های فلزی با سرعت بالا است. همچنین نبود یک گودال بزرگ انفجاری که معمولاً در انفجار‌های زمینی مشاهده می‌شود، احتمال وقوع انفجار در هوا را تقویت می‌کند.

موسوی نماینده مردم لامرد و مهر در مجلس شورای اسلامی می‌گوید: شدت انفجار‌ها به حدی بود که با گذشت بیش از یکصد روز، هنوز دیوار خانه‌ها و خیابان‌های شهر آثار آسیب را نشان می‌دهد.

به گفته او، به عنوان نمونه، در یکی از خانه‌ها که هنوز بازسازی نشده است، آثار اصابت بیش از ۷۰۰ ساچمه تنگستن در دیوار‌ها به‌وضوح دیده می‌شود.


صدای مظلومیت قربانیان جنایت لامرد در شورای حقوق بشر

در روز سه شنبه دوم تیرماه، فیلم سخنرانی خانم رحیمه شهابی مربی تیم والیبال دختران لامرد به عنوان یکی از شاهدین عینی جنایت آمریکا در این شهر، در سیزدهمین جلسه شصت و دومین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل در ژنو پخش شد.
وی که در لحظه حمله موشکی آمریکا به همراه تیم دختران نونهال در مجتمع ورزشی این شهر حضور داشته، با تشریح لحظات سخت و نفس‌گیر این جنایت، خواستار محاکمه عاملان و آمران این حمله شد.


پیگیری حقوقی جنایات علیه ایرانیان در مجامع بین‌المللی ادامه دارد

بقایی سخنگوی وزارت امور خارجه هم پیش از این ضمن محکومیت این اقدام، اظهار داشت: مفهوم جنایت جنگی برای توصیف این اقدامات بسیار ناکافی است. با توجه به لفاظی‌های کینه‌توزانه مقامات آمریکایی و اسرائیلی علیه ایرانیان به‌عنوان یک ملت و هویت، این اقدامات در حد جنایت نسل‌کشی است.

وی تصریح کرد: ما از هر فرصت و سازوکار بین‌المللی برای نشان دادن ابعاد این جنایات، مستندسازی آنها و پیگیری حقوقی عاملان استفاده می‌کنیم.

اکنون چهار ماه از آن روز گذشته است؛ چهار ماه از لحظه‌ای که چهار موشک در کمتر از یک دقیقه بر فراز محله‌های مسکونی لامرد منفجر شدند. نه بر فراز یک پادگان، نه بر یک پایگاه نظامی و نه در میدان نبرد؛ بر فراز خانه‌هایی که مردم در آن زندگی می‌کردند، کودکانی که بازی می‌کردند و خانواده‌هایی که برای افطار آماده می‌شدند.

در این حادثه ۲۱ نفر به شهادت رسیدند و ۱۲۸ نفر مجروح شدند.

زخمی که آن روز بر پیکر لامرد نشست، با گذر زمان و با سکوت مدعیان حقوق بشر پاک نخواهد شد.

 * نوشین اکوان
تحریریه خبرگزاری صداوسیمای فارس