نسل کشی در غزه؛ بیش از ۶۵ هزار کودک یتیم و بیش از ۲۸ هزار زن بیوه

  به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما به نقل از پایگاه خبری عرب ۴۸، وزارت توسعه اجتماعی غزه اعلام کرد: از زمان آغاز جنگ نسل کشی نظامیان رژیم صهیونیستی به نوار غزه تعداد کودکان یتیم به ۶۵ هزار و ۲۷۹ تن و شمار زنان بیوه به ۲۸ هزار و ۲۲۴ تن رسیده است. وزارت توسعه اجتماعی غزه همچنین نسبت به افزایش آوارگی و بی خانمانی؛ تخریب مراکز اسکان و پناهگاه‌ها در نوار غزه با وجود برقراری آتش بس در این باریکه هشدار داد. این وزارتخانه روز پنجشنبه اعلام کرد که داده‌های مستند آن نشان می‌دهد که از زمان اعلام آتش بس در تاریخ ۱۰ اکتبر ۲۰۲۵، آمار کودکان یتیم، زنان بیوه (بی سرپرست) و آوارگان در نوار بسیار افزایش یافته است.

این وزارتخانه در بیانیه‌ای اعلام کرد: ادامه حملات و تجاوزات نظامیان اسرائیل، تخریب مراکز اسکان فلسطینی‌ها و کاهش فضا‌های موجود برای غیرنظامیان، فاجعه اجتماعی راعمیق‌تر کرده و مانع از هرگونه بهبود وضعیت جامعه فلسطین شده است. درپایگاه‌های داده‌های آن تا ماه ژوئن ۲۰۲۶ در مجموع ۶۵ هزار و ۲۷۹ کودک یتیم ثبت شده است که در میان آنها ۵۴ هزار و ۴۶۸ کودک یک یا هر دو والدین خود را در طول جنگ نسل کشی نظامیان اسرائیل در نوار غزه از دست داده‌اند. فقط در فاصله زمانی ۱۰ اکتبر پارسال تا ژوئیه امسال، ۲۰۳۹ کودک یتیم شده‌اند که نشان می‌دهد با وجود اعلام آتش بس، بسیاری از کودکان در غزه والدین خود را از دست می‌دهند. مجموع آمار زنان بیوه و بی سرپرست در نوار غزه به ۲۸ هزار و ۲۲۴ نفر رسیده است که ۷۴۲ نفر آنها از زمان اجرای آتش بس تا ژوئیه ۲۰۲۶ بیوه شده‌اند، زیرا سرپرستان خانوار همچنان هدف حملات نظامیان اسرائیل قرار می‌گیرند و هزاران خانواده، نان‌آور اصلی خود را از دست می‌دهند.

این بیانیه افزود: این تحولات، تعداد خانواده‌هایی را که کاملاً به برنامه‌های دریافت کمک‌های انسانی و امدادی وابسته هستند، دو برابر کرده است، اما در مقابل، ظرفیت سازمان‌های محلی و بین‌المللی برای پاسخگویی به نیاز‌های فزاینده این خانواده ها، رو به کاهش است. تیم‌های کارشناسی وزارت توسعه اجتماعی، بمباران و تخریب بیش از ۲۰ مرکز اسکان و اردوگاه آوارگان را از زمان اعلام آتش‌بس مستند کرده‌اند. طی این مدت و در اثر حملات نظامیان اسرائیل بیش از ۶۳۸ خانواده سرپناه‌های خود را کاملا از داده‌اند. چادر‌ها و سرپناه‌هایی که خانواده‌ها به آنها پناه برده‌اند، دیگر حتی کمترین محافظت را از خانواده‌ها نمی‌کنند، زیرا این مراکز خود به هدف حملات اسرائیل تبدیل شده و صد‌ها هزار خانواده را در حالت ترس و آوارگی مستمر قرار داده‌اند. آوارگی دیگر یک وضعیت اضطراری یا موقت نیست، بلکه به دلیل حملات مداوم اسرائیل، ترسیم دوباره به اصطلاح «خط زرد» و کاهش مناطق در دسترس غیرنظامیان، به «چرخه مکرر آوارگی اجباری» برای فلسطینی‌ها در نوار غزه تبدیل شده است.

در این بیانیه به افزایش قابل توجه آمار طلاق در نوار غزه، همراه با ثبت تقریباً سه هزار زن که خشونت را تجربه کرده و ۲۰۰ زن هم رها شده‌اند، اشاره شده است که همه این موارد در دوره زمانی ۱۰ اکتبر ۲۰۲۵ تا ژوئیه ۲۰۲۶ رخ داده است. آنچه اتفاق می‌افتد ادامه روندی هدفمند است که بافت اجتماعی مردم فلسطین را هدف قرار می‌دهد و هرگونه تلاش امدادی و کمک رسانی بین‌المللی یا محلی را تضعیف می‌کند.

این وزارتخانه از جامعه بین المللی، سازمان ملل متحد، میانجی‌ها و حامیان و ناظران توافق آتش‌بس می‌خواهد تا مسئولیت‌های قانونی و اخلاقی خود را بر عهده بگیرند و برای وادار کردن اسرائیل به اجرای مفاد توقف حملات خود و پایبندی کامل به مفاد توافق آتش بس اقدام کنند.

این وزارتخانه همچنین حفاظت فوری بین‌المللی از آوارگان در اردوگاه‌ها و پناهگاه‌ها، جرم‌انگاری حملات به این مراکز و فعال‌سازی سازوکار‌های پاسخگو کردن عاملان و مسئولان این حملات در نهاد‌های حقوقی بین المللی را خواستار شد. این وزارتخانه از سازمان‌ها و نهاد‌های کمک رسان بین‌المللی خواست تا برنامه‌های فوری و پایدار را برای مراقبت از کودکان یتم و زنان بیوه و خانواده‌هایی که سرپناه خود را از دست داده‌اند، تأمین مالی کنند.

بنا بر اعلام وزارت توسعه اجتماعی غزه، بیشتر چادر‌ها فرسوده و غیرقابل سکونت شده‌اند و قادر به محافظت از خانواده‌های آواره در برابر شرایط سخت آب و هوایی یا حملات مکرر نظامیان اسرائیل نیستند.

این وزارتخانه همچنین به کمبود سوخت مورد نیاز برای نانوایی‌ها، خانه‌ها و کمبود تجهیزات گرمایشی در نوار غزه اشاره و تاکید کرد: باید راه حل فوری برای پایان دادن بحران نان و پخت و پز آن ارایه شود.

این وزارتخانه در پایان بیانیه خود اعلام کرد: سکوت جامعه بین‌المللی در قبال «حملات و خونریزی‌های روزانه» به معنای مشارکت آنها در درد و رنج‌های مستمر بیش از دو میلیون انسان است که از ابتدایی‌ترین وسایل لازم زندگی شرافتمندانه انسانی محرومند.